Astroblog

juli 2020

'Komeet C/2020 f3 Neowise'  21 juli 2020.

Maandag 21 juli 2020 was het dan zo ver, het werd onbewolkt!
Fiets ingepakt en naar de rand van de Schelfhorst gefietst, zodat ik wat zou kunnen zien, in verband met de vereiste lage horizon.

Dat lukte en met het blote oog kon ik de komeet zien.

Ik heb een klein vogel-/sterrenkijkertje meegenomen en op een statief gezet.
Hierdoor kon ik in alle rust kijken en het is zelfs gelukt 1 acceptabele foto te maken door het kleine kijkgaatje..
De andere 2 foto's zijn gemaakt met mijn smatphone, in de Handmatige/Pro stand, steunend op mijn fiets, met een Samsung s9,
ISO 800, diafragma 1,5, sluitertijd 2 seconden en de iets lichtere foto 4 seconden.

Ondanks de nog slechte kwaliteit, vind ik het bijzonder dat ik het toch al kan vastleggen met dat mobiele apparaat!

De komeet is qua felheid weer aan het afzwakken, maar nog een tijdje zichtbaar voor het blote oog en zeker voor het gevoelige oog van de gevoelige plaat.

Groetjes Malisha Reuvekamp



april 2020

'Supermoon'  7 april 2020.

foto: Joanna Lubbelinkhof

foto: Joanna Lubbelinkhof

De volle maan in april is de grootste en helderste 'Supermoon' van het jaar.
De volle maan van april, ook wel bekend als de Roze Maan, bereikte zijn volledige fase op 7 april, en is de tweede van de drie Supermoons van dit jaar. De eerste Supermoon begon op 9 maart, de derde op 7 mei.
Supermoons zijn ongeveer 7% groter en 15% helderder dan typische volle manen, maar dit verschil is meestal moeilijk op te merken met het blote oog.
Bekend als de Roze Maan, heeft de volle maan van april niets te maken met de roze kleur. Historisch gezien werden de namen van Full Moons gebruikt om de seizoenen bij te houden. Als gevolg hiervan zijn traditionele namen van volle manen altijd nauw verwant aan de natuur en hebben ze seizoensgebonden associaties. De naam 'Pink Moon' verwijst naar de roze wilde bloemen genaamd 'Phlox subulata', die bloeien in het vroege voorjaar.
Zo kreeg deze Volle Maan zijn bijnaam.

Paschal Volle Maan

De roze volle maan is de eerste volle maan van de lente op het noordelijk halfrond en de paasvollemaan. Het is de eerste volle maan na de equinox van maart die wordt gebruikt bij het bepalen van de paasdatum. Pasen valt op de eerste zondag na de Paschal Volle Maan. In 2020 is dat op 12 april.
(Bron: Star Walk 2)

Joanna Lubbelinkhof



april 2020

'Venus ontmoet de Zeven zussen' 3, 4 april 2020.

Op vrijdag 3 en zaterdag 4 april bewoog de planeet Venus voor de open sterrenhoop de Plejaden (M45 ) langs. Dit fenomeen vindt eens in de acht jaar plaats. Op de foto’s, gemaakt op 3 en 4 april is duidelijke beweging van Venus ten opzichte van de Plejaden te zien. Venus is na de zon en onze maan het helderste hemellichaam dat we kunnen waarnemen. Vandaar dat Venus op de foto’s de sterren bijna overstraalt.

foto: Joanna Lubbelinkhof - 4 april 2020


foto: Edwin Sarink - 3 april 2020


foto: Dave Mason - 3 april 2020

foto: Dave Mason - 4 april 2020


maart 2020

'Samenstand Maan en Venus' 28 maart 2020.

Samenstand Maan en Venus met de passage van het ruimtestation

Gelukkig was er 28 maart weer een heldere hemel, waar de samenstand van de maan en Venus goed te zien en te fotograferen was. Omdat omstreeks die tijd, 19:45 uur, in het westen, het ruimtestation ISS zou passeren, stond ik met de camera 'in de aanslag' te wachten, en bingo! ISS had zijn route precies tussen maan en Venus door gekozen!  (Op www.heavens-above.com is o.a. een lijst te vinden, wanneer en waar ISS te zien is).
Hoewel het nog lang geen volle maan was, is er toch iets te zien van de omtrek van de maan. Dat heet 'earth shine', aldus Dave.
Later op de avond kreeg ik nog een cadeautje, toen er wolken voor de maan en Venus kwamen langsdrijven. Nu maar hopen dat er 4 april ook iets valt te zien, wanneer Venus en de Plejaden elkaar zullen treffen.

Joanna Lubbelinkhof


maart 2020

'Venus in Aadorp' 24 maart 2020.


Al de hele maand gefascineerd iedere avond Venus bewonderen, met als hoogtepunt 24 maart, wanneer Venus zijn 'grootste oostelijke verlenging, van ongeveer 46 graden van de zon' bereikt, dat vraagt erom vastgelegd te worden. Voor de eerste keer een poging tot nachtfotografie gedaan, instellingen en lenzen uitgeprobeerd, en het smaakt naar meer! De camera gaat mee naar buiten op 28 maart: wijde samenstand van de maansikkel en Venus (om 20:30 uur exact in het westen), en op 4 april, wanneer Venus op bezoek gaat bij de Plejaden.

Joanna Lubbelinkhof


sept 2019

Protuberansen op zaterdag 21 september.

foto: Edwin Sarink

Zonnevlekken zullen we voorlopig waarschijnlijk niet zien gezien het solar minimum.
In het vorige 'solar minimum'in 2008 - zie het overzicht op spaceweather.com - was er in dat jaar op 268 dagen geen vlek te zien.
Dit jaar zitten we al op 187 dagen zonder zonnevlekken.

Spotless Days
Current Stretch: 18 days
2019 total: 187 days (71%)
2018 total: 221 days (61%)
2017 total: 104 days (28%)
2016 total: 32 days (9%)
2015 total: 0 days (0%)
2014 total: 1 day (<1%)
2013 total: 0 days (0%)
2012 total: 0 days (0%)
2011 total: 2 days (<1%)
2010 total: 51 days (14%)
2009 total: 260 days (71%)
2008 total: 268 days (73%)
2007 total: 152 days (42%)
2006 total: 70 days (19%)
Edwin Sarink


juni 2019

Lichtende nachtwolken


foto's: Dave Mason

Deze lichtende nachtwolken zijn gefotografeerd rond middernacht op 21 juni, de langste dag, vanuit mijn vakantie adres in Den Haag. Een geweldig verschijnsel, die overal in Europa te zien was.

Lichtende nachtwolken zijn een soort wolken die voorkomen op ongeveer 75 tot 85 kilometer hoogte, veel hoger dan gewone wolken, die hooguit zo'n 20 kilometer hoogte bereiken. Na zonsondergang weerkaatsen die hoge wolken nog een tijd zonlicht. De sterren blijven in deze dunne wolken zichtbaar.

In mei, juni en juli kan de noordelijke hemel geruime tijd na zonsondergang of voor zonsopkomst een paar uur worden opgelicht door deze wolken met een zilverachtige glans. In deze maanden staat de zon laag onder de noordelijke horizon, waardoor deze wolken als het ware van onderuit door de zon worden verlicht. De wolkenslierten hebben een ribbel- of vezelstructuur. Ze zijn vrij zeldzaam en komen onregelmatig voor: soms zijn ze alleen al in één maand enkele keren te zien, maar menig zomer gaat voorbij zonder deze wolken. De laatste jaren echter lijken ze meer voor te komen.

Het ontstaan van deze nachtwolken houdt verband met talrijke uiterst kleine deeltjes in de bovenste lagen van de atmosfeer. Dat kan bijvoorbeeld stof zijn afkomstig van meteorieten. Zulke deeltjes alleen zijn echter niet voldoende: ook is waterdamp nodig en zeer lage temperaturen tussen -90 en -145 graden Celsius. Op de deeltjes zet zich dan een laagje ijs af, net als rijp op het aardoppervlak. Door het ijs dat de deeltjes omhult, wordt zonlicht weerkaatst.

Wie de lichtende nachtwolken een tijd observeert zal zien dat de vormen relatief snel veranderen. Op de hoogte waar de wolken zich ophouden komen zeer sterke luchtstromingen voor. In horizontale richting stroomt de lucht met snelheden van gemiddeld 150 km/u en soms wel 500 tot 700 km/u. Daarmee samenhangend doen zich ook sterk dalende en stijgende luchtstromingen voor, waardoor de wolken een bijzonder turbulent aanzien krijgen. De karakteristieke golven en ribbels verdwijnen weer even snel als ze zijn gekomen.

Lichtende nachtwolken zijn niet voorspelbaar, maar het loont zeker op een heldere zomeravond na zonsondergang de moeite even naar de noordoostelijke of noordwestelijke hemel te kijken.
(bron: wikipedia)

Dave Mason


jan 2019

Volledige maansverduistering

Maandag 21 januari 2019
Weer een prachtige volledige maansverduistering te zien!
‘s Ochtends om 5 uur opgestaan om het grootste gedeelte van de maansverduistering waar te kunnen nemen en te fotograferen.
Het was zeer koud maar prachtig helder. Opnames gemaakt via de computer met TS Imaging Star 80 mm telescoop en Canon 500D camera.

Edwin Sarink

dec 2018

Opname gemaakt in Almelo op de ochtend van dinsdag 15 december 2018. In het midden zijn parelmoerwolken zichtbaar. Edwin Sarink

Parelmoerwolk

Een parelmoerwolk of polaire stratosferische wolk is een soort wolk die op zeer grote hoogte (15 tot 25 km), in de stratosfeer, voorkomt.
De meeste wolken, die bestaan uit waterdruppeltjes of ijskristallen, komen voor in de onderste twaalf kilometer van de atmosfeer. Deze luchtlaag kan veel vocht bevatten dat bij afkoeling overgaat in waterdruppeltjes of ijskristallen en zichtbaar wordt als wolken. Boven twaalf kilometer hoogte bevindt zich een luchtlaag die ook wel stratosfeer wordt genoemd. Deze bevat ook het meeste ozon en daarom spreekt men ook wel van de ozonlaag.
De ozonlaag bevat vrijwel geen water en ook wolken komen op deze hoogte zelden voor. Alleen bij temperaturen onder −80 °C kunnen zich op deze hoogte wolken vormen. Deze tamelijk kleine wolken worden vanwege hun prachtige kleurschakeringen parelmoerwolken genoemd. De kleurenpracht wordt veroorzaakt door zeer kleine ijskristallen waaruit de wolken bestaan. De kleuren zijn het best te zien enige tijd na zonsondergang of vóór zonsopgang als het aan het aardoppervlak donker is, maar op twintig kilometer hoogte de zon nog schijnt.
Er zijn drie typen parelmoerwolken: Ia, Ib en II naargelang hun chemische samenstelling:
Type I wolken bestaan uit salpeterzuur (luchtvervuiling) en water
Type Ia wolken bestaan uit kristallen gevormd uit salpeterzuur en water
Type Ib wolkdruppels bevatten daarnaast zwavelzuur en bevinden zich in de vorm van een onderkoelde oplossing
Type II wolken bestaan alleen uit ijswater
Bron Wikipedia

Edwin Sarink


dec 2018

Komeet 46p/Wirtanen - foto gemaakt 12 dec 2018 - Dave Mason

Komeet 46P/Wirtanen

De komeet 46P/Wirtanen bereikte het perihelium op 12 december 2018. Deze periodieke komeet heeft een sterk elliptische baan, met een omlooptijd van circa 5.4 jaar. De komeet bevond zich tijdens het perihelium op een afstand van 1,06 AE van de Zon en op slechts 0,08 AE van de Aarde. De helderheid van het object bedroeg op dat moment magnitude +4,3. Bedenk hierbij dat het lastig is de helderheid van een komeet exact te voorspellen. Daarnaast is een komeet vaak onzichtbaar rond het moment van grootste helderheid, doordat deze zich dan te dicht bij de Zon aan de hemel bevindt.

De komeet is zichtbaar aan onze ochtendhemel met een helderheid groter dan achtste magnitude tussen 13 november en 26 januari, en aan de avondhemel tussen 8 november en 26 januari. Wij zien de grootste helderheid rond 17 december: magnitude +4,2. Het meest gunstige moment om de komeet te bekijken vanuit onze streken is rond 17 december. Het object heeft dan een helderheid van +4,2m en een magnitudecontrast van -1,9m, in theorie voldoende om met het blote oog waargenomen te worden, maar vermoedelijk is de ondersteuning van een verrekijker (in de hand of op statief) nodig. Merk op dat een diffuse komeet lastiger waar te nemen is dan een ster met dezelfde helderheid.

De dichtste nadering van 46P/Wirtanen tot de Aarde gebeurt rond 17 december. De afstand bedraagt dan 0,08 AE, circa 12 miljoen km, dus kosmisch gesproken zeer dicht bij de Aarde. De komeet bewoog vóór de periheliumpassage onder andere door de sterrenbeelden Oven, Walvis en Eridanus. Na het perihelium vinden we het object onder meer in de sterrenbeelden Stier, Voerman, Lynx, Giraffe en Grote Beer.
Bron: hemel.waarnemen.com

Dave Mason


dec 2018

Samenstand van de maan en Venus

Na het grijze weer en de regen van de afgelopen tijd hadden we weer eens een strak blauwe lucht.
Bij het zien van de mooie samenstand van de maan en Venus was ik meteen klaar wakker.
Het asgrauwe schijnsel is goed te zien bij deze maanfase.
Ook de ster Spica (sterrenbeeld Maagd) is nog zichtbaar rechts van Venus
(foto 2).
Camera: Lumix DMC-FZ2000
Tijdstip: 4 dec 2018 om ongeveer 7:40 uur


nov 2018

 
17 november 20:40 de Maan 70,5% verlicht
23 november 21:52 de Maan 99,4% verlicht

De Maan

Malisha Reuvekamp

Vanaf mijn balkonnetje kan ik regelmatig de Maan voorbij zien komen.
Als het dan ook nog eens helder is, en de energie laat het toe, kan de kijker weer naar buiten.

De kijker is een Meade ETX-70 AT met een 70mm lensopening en een brandpuntsafstand van 350mm. Een kleintje waarmee je veel kan zien!

Voor deze foto's heb ik het 12mm oculair gebruikt, wat resulteert in een vergroting van +- 29 keer.
Bij de eerste foto was de seeiing beter dan bij de tweede.
Na die tijd nog even de foto's gespiegeld (omdat ik het door de telescoop gespiegeld te zien krijg) en misplaatste kleur eruit gehaald.

Beide foto's zijn gemaakt met mijn smartphone door het oculair van de telescoop, en wat geduld.

Je hebt tegenwoordig hele handige opzetstukjes speciaal om je smartphone te bevestigen aan het oculair van de telescoop, zodat het fotograferen veel makkelijker gaat, maar dit heb ik zelf nog niet aangeschaft.

Malisha


aug 2018

foto's: Dave Mason

Perseïden

Elke zomer trekt de aarde door de Perseïden-meteorenzwerm, dit is een wolk van stofdeeltjes achtergelaten door de komeet Swift-Tuttle. De naam Perseïden is afgeleid van het sterrenbeeld Perseus dat rond middernacht aan de noordoostelijke sterrenhemel te vinden is. De meteorenzwerm heeft zijn oorsprong schijnbaar in dit sterrenbeeld. Vele stofdeeltjes komen dan in botsing met de dampkring van de aarde en veroorzaken kortstondig een lichtstreep aan de hemel. Dit verschijnsel noemen we een vallende ster of meteoor.
De snelheid waarmee meteoren de atmosfeer binnenkomen bedraagt 35 000 tot 250 000 km/u (10 tot 70 km/s).
(bron: wikipedia)

Hier enkele Perseïden "gevangen" vanuit de achtertuin met gebruik van een Canon 7D dslr camera op een gewone statief. De camera was ingesteld om 200 opnamen te maken met een belichtingstijd van 15 sec, met ISO 1600. De kleuren, afhankelijk van de samenstelling van de meteoor, zijn ook mooi te zien. 
De ongeveer 195 opnamen zonder Perseïden zijn in het programma STARSTAX geladen om een sterrenspoor foto te maken. Hier is duidelijk te zien hoe de sterren rondom de Poolster draaien!

Dave Mason

 

aug 2018

Opnames gemaakt op woensdagavond 8 augustus in Hippolytushoef.
Hippolytushoef ligt in de kop van Noord Holland vlak tegen de Waddenzee.
Op heldere avonden kun je hier moeiteloos de Melkweg bewonderen.
Het is zelfs mogelijk om het Andromedastelsel (M31) met het blote oog te zien (pijltje).

Camera: Panasonic DMC-FZ2000
Belichting: 25 sec. (zonder te volgen)

Edwin Sarink


juli 2018

Combinatie van 2 opnames en tekening
Overbelichte opname om de manen zichtbaar te maken.

Saturnus en 4 manen.
Geobserveerd met een Celestron SCT 9,25 in de nacht van 1 op 2 juli.
De opnames zijn gemaakt met een ZWO ASI 120MM camera. Saturnus stond laag aan de horizon, dus eigenlijk niet zeer geschikt om opnames te maken. Titan had ik wel eerder gezien, maar het observeren van de manen Rhea, Dione en Tethys was nieuw voor mij.
Naast het observeren van de manen van Jupiter dus een aanrader om de manen van Saturnus vaker op te gaan zoeken!

Titan is de grootste maan van Saturnus en op Ganymedes na de grootste van het zonnestelsel. Met een diameter van 5151 km is hij groter dan de planeet Mercurius.
Rhea, Dione en Tethys zijn ijsmanen.

Edwin Sarink


"Sterrensporen boven Dishoek"

juni 2018

Deze sterrenspoor opname is gemaakt vanaf het strand bij het plaatsje Dishoek, een paar km boven Vlissingen, Zeeland. De locatie is overdag bepaald vanwege de mooie strandhuisjes en de typische golfbrekers, die wilde ik juist op de foto.

Rond middernacht heb ik ongeveer 50 opnamen gemaakt met een Canon 7D DSLR camera en 17-85mm lens op een 'gewoon' statief.
Belichtingstijd 15 sec, met ISO 800.
De opnamen zijn vervolgens gestapeld m.b.v. het gratis programma STARSTAX (https://www.markus-enzweiler.de/software/software.html)

Sterrenspoor fotografie is heel leuk om te doen en niet moeilijk.
Tip: een aantrekkelijke voorgrond maakt de foto nog mooier!

Dave Mason